Έρευνα Public Issue: Οι στάσεις των Ελλήνων απέναντι στη Μετανάστευση

Immigration Survey 2009 - Public IssueΚλικάρεται στο full για μεγέθυνση.

Τα υποβρύχια, οι προμήθειες, η βόμβα στο Καράτσι και η διαπλοκή του γαλλικού πολιτικού συστήματος

Έχω αναφερθεί αρκετές φορές από αυτό το ιστολόγιο στη διαπλοκή του γαλλικού πολιτικού συστήματος με τα κέντρα της οικονομικής εξουσίας και την δικαιοσύνη προσπαθώντας να δείξω ότι τέτοια φαινόμενα δεν αφορούν μόνο την Ελλάδα.

Αντίθετα, οι υποθέσεις διαφθοράς του πολιτικού συστήματος στις “μεγάλες δυτικές δημοκρατίες” είναι συχνά βαθύτερες και με δραματικότερες συνέπειες. Μπροστά τους ωχριούν οι εγχώριοι Τσουκάτοι, Χριστοφοράκοι και λοιποί συμπαρομαρτούντες.

Στην περίπτωση της Γαλλίας, πρέπει να γίνει ιδιαίτερα μνεία στον Σαρκοζύ ο οποίος, εκτός από λαϊκιστής νεοδεξιός οπορτουνιστής στα όρια του αυταρχισμού, είναι και από τους βασικότερους “αρχιερείς της διαπλοκής” στη χώρα (για να θυμηθούμε και μια πετυχημένη Λούληα φόρμουλα) αφού εμπλέκεται σε όλες σχεδόν τις σκοτεινές υποθέσεις των περασμένων δύο δεκαετιών. Δυστυχώς ο συγκεκριμένος πολιτικός χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης από πολλούς στην Ελλάδα είτε λόγω ιδεολογικής συγγένειας είτε, συχνότερα, λόγω άγνοιας περί το ποιόν του.

Μια από τις ιστορίες που καταδεικνύουν την διαφθορά του γαλλικού πολιτικού συστήματος με γλαφυρό τρόπο είναι αυτή της βομβιστικής επίθεσης στο Καράτσι του Πακιστάν στην οποία σκοτώθηκαν 11 Γάλλοι εργαζόμενοι το 2002. Η ιστορία μοιάζει πραγματικά με κινηματογραφική ταινία αφού έχει πολιτική, χρήμα, διεφθαρμένους στρατηγούς, ισλαμιστές, κατασκόπους, διαδίκτυο, μηντιακή ομέρτα αλλά και βέβαια αθώα θύματα.

Στις 8 Μαίου του 2002 στο Καράτσι, 14 εργαζόμενοι της κρατικής ναυπηγικής εταιρείας της Γαλλίας DCN (Direction des constructions navales) σκοτώθηκαν από έκρηξη βόμβας που ήταν τοποθετημένη στο πούλμαν που τους μετέφερε στο χώρο εργασίας. Οι 11 από τους δεκατέσσερις ήταν Γάλλοι οι οποίοι εργάζονταν στην κατασκευή πολεμικών υποβρυχίων που η DCN είχε πουλήσει στο Πακιστάν εφτά χρόνια νωρίτερα.

Οι Πακιστανικές και οι Γαλλικές Αρχές αποφάνθηκαν αμέσως ότι δράστες της επίθεσης ήταν οι ισλαμιστές της Al-Qaeda και έσπευσαν να βεβαιώσουν τις οικογένειες των θυμάτων ότι θα γίνονταν όλες οι απαραίτητες κινήσεις για την σύλληψη των δραστών.

Όμως για έξι ολόκληρα χρόνια, από το 2002 μέχρι το 2008, δεν υπήρξε καμία εξέλιξη. Ο δικαστής Jean-Louis Bruguière, ειδικευμένος σε θέματα τρομοκρατίας, δεν προχώρησε τις έρευνες στο ελάχιστο, παραμελώντας προκλητικά τις οικογένειες των θυμάτων. Το 2008 ο Bruguière αποχώρησε από το δικαστικό σώμα και προσχώρησε στο κόμμα του Σαρκοζύ UMP ξεκινώντας πολιτική καριέρα. Η υπόθεση ανατέθηκε σε δύο άλλους δικαστές τους Marc Trévidic και Yves Jannier.

Λίγους μήνες αργότερα ο ενημερωτικός ιστότοπος Mediapart αποκάλυψε μια σειρά εγγράφων που σκιαγραφούσαν μια εντελώς διαφορετική εκδοχή της βομβιστικής επίθεσης. Σύμφωνα με τους δημοσιογράφους, η επίθεση οργανώθηκε και εκτελέστηκε όχι από τους ισλαμιστές της Al-Qaeda, που παρεμπιπτόντως δεν ανέλαβαν ποτέ την ευθύνη, αλλά από την περιβόητη μυστική υπηρεσία του Πακιστάν ISI.

Οι καινούριοι δικαστές πολύ γρήγορα εγκατέλειψαν την εκδοχή της ισλαμιστικής τρομοκρατία και πλέον ερευνούν την ευθύνη των πακιστανικών μυστικών υπηρεσιών. Γιατί ποιο λόγο όμως οι υπηρεσίες του Πακιστάν στράφηκαν εναντίον Γάλλων υπηκόων; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα, έτσι όπως αναδύεται από τα σχετικά δημοσιεύματα και τις δικαστικές έρευνες είναι σοκαριστική.

Όλα ξεκινούν το 1994 όταν η Γαλλία βρίσκεται προ των προεδρικών εκλογών. Μέτα από 14 χρόνια προεδρίας του Μιτεράν, το φαβορί για τη νίκη είναι η δεξιά. Όμως στο εσωτερικό του δεξιού κόμματος μαίνεται εμφύλιος πόλεμος μεταξύ δύο υποψηφίων για το χρίσμα. Από τη μία ο Σιράκ και από την άλλη ο Μπαλαντούρ, ο οποίος ήταν πρωθυπουργός εκείνη την περίοδο, μαζί με τον υπαρχηγό του και υπουργό οικονομικών Νικολά Σαρκοζύ.

Η μάχη είναι σκληρή και τα χτυπήματα κάτω από τη μέση είναι πολλά. Για να ενισχύσουν την χρηματοδότηση της προεκλογικής τους καμπάνιας οι Μπαλαντούρ και Σαρκοζύ αποφασίζουν να χρησιμοποιήσουν κρατικό χρήμα, όπως έκαναν όλοι οι πολιτικοί άλλωστε σε εκείνη την περίοδο. Έτσι εγκρίνουν ένα γιγαντιαίο συμβόλαιο πώλησης πολεμικών υποβρυχίων στο Πακιστάν.

Η συμφωνία προέβλεπε τον εξής όρο: η τιμή των υποβρυχίων είχε φουσκωθεί τεχνητά ούτως ώστε να υπάρξουν τεράστιες προμήθειες εν είδη λαδώματος για τους μεσάζοντες της συμφωνίας, τον Λιβανέζο Ziad Takieddine και τον Σαουδάραβα Ali ben Moussalam, αλλά και Πακιστανούς αξιωματούχους. Όμως, όπως αποκαλύπτεται πλέον, η συμφωνία προέβλεπε και αντι-προμήθειες που γύρισαν στη Γαλλία με σκοπό να χρηματοδοτήσουν την καμπάνια Μπαλαντούρ-Σαρκοζύ ενάντια στον μισητό αντίπαλο Σιράκ.

Δυστυχώς για τους πρώτους, τις προεδρικές εκλογές του 1995 τις κέρδισε ο Σιράκ. Μόλις αυτός και οι δικοί του πήραν την εξουσία αρχίσε η μάχη για τα εκατομμύρια δολάρια των αντι-προμηθειών που γύριζαν από λογαριασμό σε λογαριασμό. Τελικά ο Σιράκ έδωσε εντολή στον υπουργό άμυνας της εποχής Charles Millon, ο οποίος παρεμπιπτόντως στη συνέχεια συνεργάστηκε με τον Λεπέν στη Λυών, να σταματήσει τη ροή του χρήματος προς τους πολιτικούς του αντιπάλους.

Έτσι το ρευστό που έφτανε στις τσέπες των Πακιστανών στρατηγών και των Γάλλων πολιτικών στέρεψε. Λίγο καιρό αργότερα στο Πακιστάν αρχίζουν οι προειδοποιητικές απειλές στη γαλλική κυβέρνηση (βόμβες που δεν σκάνε, κλοπές εγγράφων της DCN κτλ.) μέχρι την 8η Μαΐου του 2002 και την βομβιστική επίθεση στο Καράτσι. Οι δικαστές πιστεύουν πλέον ότι ή επίθεση αποτελούσε την"τιμωρία" της κυβέρνησης Σιράκ, της οποίας ο Σαρκοζύ ήταν πλέον υπουργός δημόσιας τάξης, για το μπλοκάρισμα των προμηθειών.

Για χρόνια τα κυρίαρχα ΜΜΕ δεν ασχολήθηκαν με αυτό το θέμα, οι δικαστικές αρχές το αποσιώπησαν και το πολιτικό σύστημα φυσικά το έθαψε. Έπρεπε να το ερευνήσει ο ανεξάρτητος ιστότοπος Mediapart και να γίνει τεράστιο buzz στο διαδίκτυο γύρω από το σκάνδαλο για να ενδιαφερθούν οι “αρμόδιοι”.

Πριν από λίγες μέρες ένας όντως θαρραλέος δημοσιογράφος του πρακτορείου AFP έθεσε την σχετική ερώτηση στον Σαρκοζύ, σε συνέντευξη τύπου στις Βρυξέλλες. Η απάντηση σε βίντεο πιο κάτω. Δεν χρειάζεται να ξέρει κανείς γαλλικά για να καταλάβει την αμηχανία του Γάλλου προέδρου. Προσέξτε τα τικ και τους θεατρινισμούς που κάνει για να βγει από τη δύσκολη θέση. Και από κάτω οι δημοσιογράφοι γελάνε υποκριτικά.

Αυτή (δυστυχώς) είναι η Γαλλία του Σαρκοζύ.

Sarkozy: affaire Karachi
envoyé par gill68. - L'info internationale vidéo.

Πηγές:
Libération
Le Point
Arret sur Images
Η εξιστόρηση της υπόθεσης στα αγγλικά

Rue Lepsius, Μουσική προσωπογραφία του Κ.Π. Καβάφη

Νίκος Ξυδάκης - Διονύσης Καψάλης

Rue Lepsius,
Μουσική προσωπογραφία του Κ.Π. Καβάφη

Το Σχολείον, Χώρος Α / 14 & 15 Ιουλίου 2009, 21:00

Μουσική: Νίκος Ξυδάκης
Ποίηση: Διονύσης Καψάλης

Σκηνοθεσία: Μάρθα Φριντζήλα
Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Σκηνική επιμέλεια: Άγγελος Μέντης
Ήχος: Γιάννης Παξεβάνης

Ερμηνεύουν:
Τάσης Χριστογιαννόπουλος, Νίκος Ξυδάκης

Αφήγηση: Δημήτρης Μαρωνίτης, Διονύσης Καψάλης

Συμμετέχουν επτά βιολοντσέλα της Όπερας του Καΐρου
και η Ορχήστρα Κλασικής Αραβικής Μουσικής Al Mahabba

Μουσική διεύθυνση: Δημήτρης Μπουζάνης

Τα ίχνη του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη αναζητεί ο συνθέτης Νίκος Ξυδάκης με την αρωγή του ποιητικού λόγου του Διονύση Καψάλη. Δικαιούται κατεξοχήν να το επιχειρήσει, εφόσον γεννήθηκε και ο ίδιος στην Αίγυπτο, όπως ο ποιητής, αλλά και διότι η καθ’ ημάς Ανατολή είναι μία από τις σταθερές συνιστώσες του έργου του. Το γήρας, η ασθένεια και η στερνή επίσκεψη του Καβάφη στην Ελλάδα δίνουν την αφορμή για να αναδειχθούν εκλεκτικές συγγένειες και να παίξουν κρυφτό αφενός ο μύθος με την πραγματικότητα, αφετέρου οι απόηχοι της παρηκμασμένης πόλης με το σάουντρακ του σήμερα.

Με την ευγενική υποστήριξη του Αιγυπτιακού Μορφωτικού Κέντρου

Η προπώληση των εισιτηρίων αρχίζει στις 23 Ιουνίου.

3η Αντιρατσιστική Γιορτή στο Λόφο Κολωνού

Για να μην ξεχνιόμαστε. Θα έχει και ωραία μουσική...

Η πρόσβαση στο διαδίκτυο αποτελεί ατομικό δικαίωμα και άπτεται της ελευθερίας της έκφρασης

Στις 10 Ιουνίου το Συνταγματικό Συμβούλιο της Γαλλίας με βαρυσήμαντη απόφαση του απεφάνθη ότι η πρόσβαση στο διαδίκτυο αποτελεί αναφαίρετο ατομικό δικαίωμα που άπτεται της ελευθερίας της έκφρασης.

Ως εκ τούτου τιμωρία που επισείει διακοπή της πρόσβασης δεν μπορεί να επιβληθεί παρά μόνο μετά από δικαστική απόφαση.

Το Συνταγματικό Συμβούλιο, κάτι αντίστοιχο με το Συμβούλιο της Επικρατείας κλήθηκε να αποφασίσει εάν ο νέος νόμος Σαρκοζύ για το διαδίκτυο (Hadopi ή Création et Internet) είναι συμβατός με το Σύνταγμα της χώρας. Ο συγκεκριμένος νόμος, μετά από πολλές περιπέτειες είχε τελικά εγκριθεί από τα δύο σώματα, Εθνοσυνέλευση και Γερουσία, πριν από ένα μήνα.

Προέβλεπε την σύσταση μιας υποτιθέμενης "ανεξάρτητης" Αρχής, της Hadopi η οποία στην ουσία είναι στην υπηρεσία των majors, η οποία θα εφάρμοζε την μέθοδο της βαθμιαίας τιμωρίας (three strikes) σε περίπτωση που η σύνδεση κάποιου χρήστη είχε χρησιμοποιηθεί για παράβαση του copyright. Ο συγκεκριμένος νόμος είχε επιβληθεί από το επικοινωνιακό λόμπυ κι από την κυβέρνηση Σαρκοζύ παρόλες τις δικαιολογημένες διαμαρτυρίες.

Με την απόφασή του το Συνταγματικό Συμβούλιο ουσιαστικά αχρηστεύει το κομμάτι της καταστολής που προέβλεπε ο νόμος. Η Hadopi δεν θα μπορεί παρά μόνο να στέλνει προειδοποιητικά μηνύματα αλλά όχι να κόβει τη σύνδεση. Για να συμβεί αυτό θα πρέπει η αστυνομία να αποδείξει το αδίκημα και να επιβληθεί ποινή από δικαστική Αρχή.

Οι οργανώσεις και τα πολιτικά κόμματα που από την αρχή ήταν αντίθετοι στον νόμο πλέον πανηγυρίζουν. Στις 15 Ιουνίου μάλιστα οργανώνεται μεγάλη συναυλία στο Παρίσι με τίτλο “Hadopi m’a Tuer”(η Hadopi με σκότωσε). Από συναυλία διαμαρτυρίας όπως προβλεπόταν τελικά μάλλον θα εξελιχθεί σε γιορτή.

Το πνεύμα της απόφασης του Συνταγματικού Συμβουλίου συμβαδίζει απόλυτα με το περιεχόμενο της τροπολογίας 138 του Τηλεπικοινωνιακού Πακέτου που υιοθετήθηκε με μεγάλη πλειοψηφία από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, που βιάζεται να περάσει το Τηλεπικοινωνιακό Πακέτο για άλλους λόγους, έσπευσε να ειδοποιήσει την γαλλική κυβέρνηση ότι πλέον πρέπει να άρει τις αντιρρήσεις της για την τροπολογία 138.

Ο Σαρκοζύ όμως δεν το βλέπει έτσι. Τα δημοσιεύματα τον φέρουν να πιέζει τους αρχηγούς κρατών ούτως ώστε να μπλοκάρουν το Τηλεπικοινωνιακό Πακέτο. Το επιχείρημα του είναι ότι δεν πρέπει να ανοίξει η όρεξη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για ανάμιξη στα εσωτερικά θέματα των κρατών μελών. Έτσι το θέμα αποκτά και πολιτικές διαστάσεις σε ότι αφορά την συσχέτιση δυνάμεων στο εσωτερικό της ΕΕ.

H καταστολή του peer-to-peer όμως δεν φαίνεται να χαλαρώνει στη Γαλλία. Μόλις πριν από λίγες μέρες ο μεγαλύτερος γαλλόφωνος τράκερ, Snowtigers.net, έκλεισε και οι διαχειριστές του συνελλήφθησαν από την αστυνομία σε Παρίσι και Τουλούζ.

Τον Σεπτέμβρη προβλέπεται νέος νόμος που αφορά το διαδίκτυο με το όνομα Loppsi ο οποίος, με πρόσχημα την καταπολέμηση της παιδικής πορνογραφίας, ουσιαστικά θα νομιμοποιεί το φιλτράρισμα ιστότοπων από του πάροχους και θα επιτρέπει την εγκατάσταση trojans και spywares από την αστυνομία.

Προφανώς λοιπόν και απόφαση του Συνταγματικού Συμβουλίου δεν είναι το τελευταίο επεισόδιο. Αποδεικνύει όμως ότι σε κάποιες, σπάνιες περιπτώσεις, οι θεσμοί λειτουργούν και αποτελεί ένα γερό επιχείρημα, ακόμη και για άλλες χώρες, ενάντια σε παρόμοιες προσπάθειες καταστολής και ελέγχου του διαδικτύου.

Αναζητώντας το χαμένο νόημα των Ευρωεκλογών...

Στην Ελλάδα οι Ευρωεκλογές έχουν χαθεί, τουλάχιστον από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, προς όφελος της σκανδαλολογίας, των δραπετών στην Λατινική Αμερική και της μαύρης πολιτικής διαφήμισης. Όταν γίνεται αναφορά σε αυτές η ορολογία είναι από δημοσκοπική έως ποδοσφαιρική αλλά σπανίως πολιτική. Όμως το κλίμα δεν είναι καλύτερο αλλού.

Στην Ιταλία το ερώτημα που απασχολεί την κοινή γνώμη είναι το αν και πότε ο Μπερλουσκόνι είχε ερωτική συνεύρεση με την, μέχρι πρότινος, ανήλικη αλλά και τρισχαριτωμένη Νοεμί. Τα κυρίαρχα ΜΜΕ αποπροσανατολίζουν τη συζήτηση δημοσιεύοντας γαργαλιστικές λεπτομέρειες από την προσωπική ζωή του Ιταλού πρωθυπουργού ωσάν σε τεράστιο εθνικό ριάλιτι.

Την ίδια στιγμή η χώρα περιμένει με κομμένη την ανάσα το ραντεβού του Μπερλουσκόνι με τον βραζιλιάνο σταρ Κακά όπου και θα αποφασιστεί ή όχι η παραμονή του στη Μίλαν. Κι όμως, παρολαυτά το κόμμα της δεξιάς, βοηθούμενο κι από την τεράστια αποχή, παραμένει πρώτο στης δημοσκοπήσεις και μαζί με τους συμμάχους του της Λίγκας του Βορρά μπορεί να φτάσει το 50% των ψήφων.

Στη Μεγάλη Βρετανία το κουρασμένο από τα χρόνια εξουσίας Εργατικό κόμμα οδεύει προς μια τρανταχτή ήττα. Η προεκλογική περίοδος αναλώθηκε στη σκανδαλολογία σχετικά με τις προσωπικές σπατάλες των βουλευτών όλων των κομμάτων που πληρώνουν οι φορολογούμενοι. Ο κίτρινος τύπος για μήνες τώρα ανταγωνίζεται για το ποιος θα αποκαλύψει την πιο απίθανη περίπτωση κατασπατάλησης δημόσιου χρήματος και οι πολιτικοί σέρνονται σε τηλεοπτικές συγγνώμες. Οι ήδη ευρωσκεπτικιστές Βρετανοί δεν δίνουν πλέον δεκάρα τσακιστή για το ποιον θα στείλουν στο Στρασβούργο.

Στην Γερμανία, η προεκλογική καμπάνια είναι μουντή και άτονη αφού τα δύο κύρια κόμματα, CDU κεντροδεξιά και SPD σοσιαλδημοκρατία, συγκυβερνούν την χώρα από το 2005. Η διαφοροποίηση τους είναι λοιπόν δύσκολη έως αδύνατη στα βασικά και φλέγοντα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα. Η θέση τους σχετικά με την ένταξη της Τουρκία στην ΕΕ αποτελεί και τη μοναδική ουσιαστική διαφορά στο πρόγραμμα τους.

Η ίδια σύμπνοια στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή μεταξύ των υποτιθέμενων ιδεολογικών αντιπάλων υπάρχει και αλλού όπως στην Ισπανία και την Πορτογαλία. Οι χώρες αυτές βλέπουν τους άνεργους να αυξάνονται κατά δεκάδες χιλιάδες και τους εργαζόμενους να υποφέρουν τα μέγιστα από την οικονομική κρίση. Κι όμως οι σοσιαλιστές πρωθυπουργοί José Luis Rodriguez Zapatero και José Socrates, διχάζοντας το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα, υποστηρίζουν την εκ νέου υποψηφιότητα του νεοφιλελεύθερου Manuel Baroso για την προεδρεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ούτως ώστε αυτός να συνεχίσει απερίσπαστος το θέσφατο έργο του.

Στο Βέλγιο το ενδιαφέρον είναι στραμμένο σχεδόν αποκλειστικά στις τοπικές εκλογές που θα γίνουν ταυτόχρονα με τις Ευρωπαϊκές. Στη Γαλλία η στρατηγική του Σαρκοζύ είναι ο αντιπερισπασμός. Ο ίδιος θέλει να αποφύγει πάση θυσία την συζήτηση επί των ουσιαστικών πολιτικών προβλημάτων και την εύλογη κριτική. Και μάλλον το πετυχαίνει αφού η αντιπαράθεση κινείται γύρω από οτιδήποτε εκτός της ουσίας : τις κοινωνικά άδικες πολιτικές που έχουν επιβάλλει οι κρατούντες στην Ευρώπη, με πρώτο τον Σαρκοζύ, τουλάχιστον τα 20 τελευταία χρόνια.

Φοβούμενος την αντίδραση των Γάλλων που απέρριψαν το Ευρωσύνταγμα το 2005, ο Γάλλος Πρόεδρος επισείει τρεις μπαμπούλες: την μετανάστευση, την Τουρκία και την εγκληματικότητα. Επίσης, η πτώση του αεροπλάνου της Air France του ήρθε ως θείο δώρο. Τις τελευταίες 48 ώρες τα ΜΜΕ δεν μιλάνε παρά για αυτό. Ξέρουμε πια απέξω το μήκος της πετρελαιοκηλίδας που εντόπισαν οι Βραζιλιάνοι στον Ατλαντικό καθώς και το πιθανό βάθος στο οποίο βρίσκεται το κουφάρι του αεροπλάνου. Επιπλέον το γεγονός δίνει και ωραίες τηλεοπτικές εικόνες με τον Σαρκοζύ να παρηγορεί τις χαροκαμένες οικογένειες.

Στη Ρουμανία το βασικό θέμα των προεκλογικών συζητήσεων είναι η κάθοδος στις Ευρωεκλογές της κόρης του προέδρου της χώρας και πρώην μοντέλου Elena Basescu. Στη Βουλγαρία ψάχνουν να βρουν που χάθηκαν τα εκατομμύρια της ευρωπαϊκής οικονομικής ενίσχυσης στους αγρότες. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις η συμμετοχή στις εκλογές σε χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ αναμένεται σε γελοία ποσοστά της τάξης του 14% στην Πολωνία και του 30% στην Ουγγαρία !

Τα διακυβεύματα και κυρίως οι τρανταχτές αδυναμίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης παραμένουν στο περιθώριο της δημόσιας συζήτησης εκτός από λίγες εξαιρέσεις. Ουδείς λόγος στη δημόσια αντιπαράθεση για τα εργοστάσια που κλείνουν κάθε μέρα αφήνοντας στο δρόμο χιλιάδες εργαζόμενους. Καμία συζήτηση για τα κατασταλτικά μέτρα στο διαδίκτυο και στο δρόμο. Τίποτα για τον κυνήγι των μεταναστών που έχει ξεκινήσει η ΕΕ. Ουδεμία σκέψη για τις πλήρη ανυπαρξία ευρωπαϊκής κοινωνικής πολιτικής, παρόλο που είναι απαραίτητη σε περίοδο κρίσης.

Η ευκαιρία χάθηκε οριστικά να γίνουν οι εκλογές του 2009 σημείο αναφοράς. Θυσιάστηκε στο βωμό του λαϊκισμού, της πολιτικάντικης σκοπιμότητας και του αποπροσανατολισμού κι αυτό όχι μόνο στην Ελλάδα. Η απαραίτητη κριτική αναθεώρηση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης αναβλήθηκε. Κι εμείς αναζητούμε ακόμα το χαμένο νόημα των Ευρωεκλογών...

Διαδίκτυακή δημοσιογραφία: κάτεργο ή σωτηρία της ενημέρωσης ;

Στην έκδοση της 25ης Μαίου της Le Monde ο δημοσιογράφος Xavier Ternisien έγραψε ένα άρθρο με τον εύγλωττο τίτλο “Les forçats de l'info” (“Τα κάτεργα της ενημέρωσης” σε ελεύθερη μετάφραση). Το κείμενο (εδώ σε cache) αναφέρεται στις συνθήκες εργασίας των εργαζόμενων σε ενημερωτικούς ιστότοπους περιγράφοντας τες με μελανά χρώματα.

Σύμφωνα με τον Ternisien, δεν πρόκειται για δημοσιογράφους με την παραδοσιακή έννοια αλλά για “ειδικευμένους εργάτες της πληροφόρησης” (“OS de l'info”, μια έκφραση που δανείστηκε από το βιβλίο του Bernard Poulet). Μεταφέροντας χαρακτηρισμούς των παραδοσιακών δημοσιογράφων για τους συναδέλφους τους, το άρθρο μιλάει για “ρεπόρτερ low cost” και “Πακιστανούς του διαδικτύου”.

Με μέσο όρο ηλικίας τα τριάντα χρόνια, οι δημοσιογράφοι των ενημερωτικών ιστότοπων έχουν τα ίδια τυπικά προσόντα και τις ίδιες εμπειρίες με αυτούς του τύπου και της ραδιοτηλεόρασης: ανώτερες σπουδές, άμισθα stages, 12ωρα εργασίας με υποχρεωτική παρουσία τα σαββατοκύριακα, επισφαλή συμβόλαια εργασίας μέχρι να αποσπάσουν τελικά την πολυπόθητη μόνιμη θέση σε ένα ΜΜΕ.

Η καθημερινή τους δουλειά όμως είναι πολύ διαφορετική. Σύμφωνα με τις ανώνυμες μαρτυρίες που συνέλεξε ο Ternisien, οι διαδικτυακοί δημοσιογράφοι περνούν τις μέρες τους καρφωμένοι μπροστά σε έναν υπολογιστή, δουλεύοντας με υπερεντατικούς ρυθμούς και υπό πίεση, μη γράφοντας ποτέ πρωτότυπα άρθρα αλλά ανακυκλώνοντας υπάρχοντα υλικά όπως τα τηλεγραφήματα των πρακτορείων και τα δελτία τύπου. Απώτερος τους στόχος το πλασάρισμα σε καλή θέση στα αποτελέσματα της Google...

Συχνά οι διαδικτυακοί δημοσιογράφοι αντιμετωπίζουν την περιφρόνηση των συναδέλφων τους που εργάζονται για παραδοσιακά μέσα. Οι μισθοί τους είναι χαμηλότεροι και οι συλλογικές συμβάσεις τους χειρότερες. Τα παραδοσιακά ισχυρά συνδικαλιστικά όργανα του χώρου, είτε είναι απόντα είτε πολύ αδύναμα για να βελτιώσουν τις συνθήκες εργασίας στα διαδικτυακά μέσα.

Σύμφωνα με το άρθρο, οι διαδικτυακοί δημοσιογράφοι δυσκολεύονται επίσης να διαχωρίσουν την επαγγελματική από την προσωπική τους ζωή. Συνδεδεμένοι σε συνεχή βάση στο Twitter, το Facebook και το Gmail διαχειρίζονται ταυτόχρονα και σε μόνιμη βάση τις προσωπικές σχέσεις και τη δουλειά τους, μέχρι σημείου που τα δύο συγχέονται.

Ταυτόχρονα όμως οι διαδικτυακοί δημοσιογράφοι κατανοούν καλύτερα το νέο πληροφοριακό περιβάλλον από τους παλιότερους και κινούνται με άνεση μέσα σε αυτό. Έστω κι αν παραπονιούνται για τις άσχημες συνθήκες εργασίας, δεν θα άλλαζαν ποτέ το διαδίκτυο για ένα παραδοσιακό μέσο.

Αυτές πάνω κάτω τις διαπιστώσεις για το συγκεκριμένο θέμα έχουν κάνει και οι σχετικές επιστημονικές έρευνες, όπως αυτή του Yannick Estienne, αλλά και παλιότερα δημοσιογραφικά κείμενα όπως αυτό του Simon Piel στο Bakchich. Όμως, όπως είναι φυσικό η δημοσίευση του άρθρου από ένα κυρίαρχο μέσο του γαλλικού μηντιακού συστήματος όπως η Le Monde προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων στον μικρόκοσμο της παριζιάνικης δημοσιογραφίας.

Οι πρώτοι που αντέδρασαν ήταν οι αιρετοί εκπρόσωποι των δημοσιογράφων που εργάζονται στον ίδιο τον ιστότοπο της εφημερίδας. Με μία ανακοίνωση που δημοσιεύθηκε δίπλα στο άρθρο η Société des rédacteurs du Monde interactif αναφέρεται στα επισφαλή συμβόλαια εργασίας που αφορούν 8 από τους 27 δημοσιογράφους του ιστότοπου και εκφράζει τη δυσφορία της για αυτό. Ταυτόχρονα όμως προσπαθεί να μετριάσει την ιδέα ότι οι εργαζόμενοι στον ιστότοπο lemonde.fr δεν παράγουν πρωτότυπο περιεχόμενο και επιμένει στην καινοτόμο φύση του επαγγέλματος.

Ο δεύτερος που αντέδρασε ήταν ο Eric Mettout, αρχισυντάκτης του ιστότοπου lexpress.fr, που ανήκει στο γνωστό περιοδικό, ο οποίος είχε μάλιστα συζητήσει με τον Ternisien πριν ο τελευταίος γράψει το άρθρο του. Σε μια οργισμένη απάντηση ο Mettout γράφει ότι οι συνθήκες εργασίας των δημοσιογράφων διαβρώνονται τα τελευταία χρόνια στο σύνολο τους και όχι μόνο στο διαδίκτυο.

Άμεση ήταν και η απάντηση των δημοσιογράφων του ανεξάρτητου ενημερωτικού ιστότοπου Rue89. Σε άρθρο τους αναφέρουν ότι παράγουν καθημερινά πρωτότυπο περιεχόμενο, έρευνες και αποκλειστικές πληροφορίες. Προσθέτουν επίσης ότι για αυτό τον λόγο δεν χρησιμοποιούν το υλικό των πρακτορείων ειδήσεων. Επίσης στο διαδίκτυο έχουν την ευκαιρία να πειραματιστούν με νέες μεθόδους δουλειάς όπως τα πολυμέσα ή η διαδραστικότητα με τους αναγνώστες.

Η αναζήτηση υψηλής παραγωγικότητας με μικρό κόστος που οδηγεί σε κακές επαγγελματικές συνθήκες είναι, σύμφωνα με το άρθρο του Rue89, πολύ πιο διαδεδομένηστις διαδικτυακές συντάξεις των παραδοσιακών μέσων και κυρίως των μεγάλων εφημερίδων.

Αυτό λόγω της υπεροπτικής συμπεριφοράς των μεγαλοδημοσιογράφων προς τους νέους συναδέλφους τους και της οικονομικής πίεσης που δέχεται ο παραδοσιακός τύπος. Τα ίδια περίπου λένε από τα ιστολόγια τους η νεαρή δημοσιογράφος Melissa Bounoua αλλά και ο έμπειρος Philippe Couve του RFI και τα σχόλια σε άρθρο του Narvic.

Τελικά, ουσιαστικά όλοι παραδέχονται ότι το διαδίκτυο και οι πρακτικές που αναπτύσσονται σε αυτό αποτελούν το μέλλον της ενημέρωσης. Η διττή φύση της διαδικτυακής πληροφόρησης συνδυάζει καινοτόμες πρακτικές που ωφελούν τον πλουραλισμό με αλόγιστη αναζήτηση υψηλής παραγωγικότητας που οδηγεί στον πληθωρισμό και την επανάληψη των ειδήσεων.

Από αυτόν το διάλογο συμπεραίνει κανείς ότι το θέμα της διαδικτυακής δημοσιογραφίας και των συνθηκών εξάσκησης της αποτελεί σημαντικό διακύβευμα για την δημόσια σφαίρα και πλέον αρχίζει να αντιμετωπίζεται ως τέτοιο από τους ίδιους τους φορείς της.